بگذرد هر چیز با آن روز

                                    باز می گویند خدایست کار زندگانی

زان نباید یاد کردن

                         خاطر خود را بر سبب

                                              نا شاد کردن

            عجب از محبت من که در او اثر ندارد....

               غلط است هر که گويد:دل به دل راه دارد....

                 دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد....

لحظه ها همانی هستند که همیشه بوده اند این نگاه ما است که گاه سیاه گاه سپیدشان می کند.نگاه ما گاه لحظات را به خنده وامیدارد گاهی هم اشک از دیدگانشان جاری می کند.زندگی حاصل جمع نگاه های ما به لحظات است....تا چگونه بنگریم؟....

نتظر نباش كه شبي بشنوي

از اين دلبستگي هاي ساده ، دل بريده ام !كه عزيز باراني ام را

در جاده اي جا گذاشتم

يا در آسمان ، به ستاره ي ديگري سلام كردم

توقعي از تو ندارم .اگر دوست نداري

در همان دامنه ي دور دريا بمان هر جور تو راحتي . . .

  باران زده ي من همين سوسوي تو

از آن سوي پرده ي دوري

براي روشن كردن اتاق تنهاييم كافيست

من كه اين جا كاري نمي كنم

فقط گهگاه

گمان دوست داشتنت را در دفترم حك مي كنم  . .      

اين كار هم كه نور نمي خواهد

مي دانم كه به حرفهايم مي خندي

حالا هنوز هم وقتي به تو فكر مي كنم

باران مي بارد . . .

زندگی

         ۲.رفتن

         ۳.باتو

         ۴.هدیه خدا

        ۵.تو میدونی

        ۶.دیوانه من

        آهنگها با فرمت  mp3   است.

براي زيشتن دو قلب لازم است. قلبي که دوست بدارد قلبي که دوستش بدارند

^{اینم از بد آموزیهای برنامه های آقای مهران مدیری}

چه گنج های نهفته

ترانه های نخوانده

وشعرهای نگفته

درون سینه من گنج های پنهانی ست

توبانگاه شکافنده قلب من بشکاف

واشکارش کن

پرنده دل من

پریده از قفس سینه ام       شکارش کن

زده است سبزی برگم خزان یغمایی

توبانگاه دل انگیزخودبهارش کن

 شب از هجوم خیالت نمیبرد خوابم

(رود ارس) 

مرز بین کشور ایران و آذربایجان و ارمنستان را تعیین می کند      

پل خط آهن میان ایران و آذربایجان

در گوشه تصویر دو عدد حصار آهنی دیده می شود که یاداور ۲ سربازی است در سال ۱۳۲۰ ه ش هنگامی که

روس ها به ایران حمله کردند مقاومت جانانه ای از خود نشان داده و در همانجا به خاک سپرده شدند

روحشان شاد

پل مرز میان ایران و آذربایجان مسافران از آن تردد می کنند.

با سیم ناز مژه هات یه عمره گیتار می زنم

نگاه تو کوک نکنی من خودمو دار می زنم

چشات اگه رو پنجره م طرح ستاره نزنن

دست خودمو نیست دلمو به در و دیوار می زنم

تو نباشی من مث اون دخترکی که گمشده

گوشه ی کوچه می شینم از غم تو زار می زنم .*

***********************************

***********************

*******

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی * تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روئید * با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت !!

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی ؟؟؟

نمی دانم چرا * شاید خطا کردم !!

و تو بی آنکه فکرغربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا * تا کی * برای چه ؟؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هرروز از کنارپنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایش باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد !!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

ومن در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم .

بودنم آغاز چشمانت شد

و زیستنم

امتداد دستانت

کجا عطر آشنای دستانت را

از من گرفتی؟

که هیچ گاه

بودن را پایانی نیست...