از چیدن و بوییدن یک گل و رها کردنش در صحرا

از عاشق کردن یک دل به امید همراهی تا فردا

دلم تنگ است

دیروز شیطان را دیدم , در حوالی میدان بساطش را پهن کرذه بود .

 فریب می فروخت . مردم دورش جمع شده بودند , هیاهو می کردند

و هول میزدند و بیشتر می خواستند . توی بساطش همه چیز بود :

حرص , دروغ , خیانت , جاه طلبی و ... هر کس چیزی می خرید و

در ازایش چیزی می داد . بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند

و بعضی پاره ای از روحشان را . بعضی ها ایمانشان را می دادند

 و بعضی ازادگیشان را ...

شیطان می خندید و دهنش بوی گند جهنم می داد . حالم را

بهم می زد . دلم می خواست همه نفرتم را توی صورتش تف کنم

انگار ذهنم را خواند . موذیانه خنذید و گفت : من کاری با کسی

ندارم فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام و ارام نجوا می کنم

نه قیل و قال می کنم و نه کسی را مجبور می کنم چیزی از من

بخرد . می بینی ! ادمها خودشان دور من جمع شده اند ...

جوابش را ندادم . ان وقت سرش را نزدیکتر اورد و گفت :

البته تو با اینها فرق می کنی , تو زیرکی و مومن . زیرکی و ایمان

ادم را نجات می دهد . اینها ساده اند و گرسنه . به جای هر

چیزی فریب می خورند .

از شیطان بدم می امد , حرفهایش اما شیرین بود .گذاشتم که

 حرف بزند و او هی گفت و گفت و گفت ...

ساعتها کنار بساطش نشستم تا اینکه چشمم به جعبه ای

عبادت افتاد که لابه لای چیزهای دیگر بود . دور از چشم شیطان

ان را برداشتم و توی جیبم گذاشتم با خودم گفتم : بگذار یک بار

هم که شده کسی چیزی از شیطان بدزدد . بگذار یک بار هم او

فریب بخورد . به خانه امدم و در کوچک جعبه عبادت را باز کردم .

توی ان اما جز غرور چیزی نبود ... جعبه عبادت از دستم افتاد و

غرور توی اتاق ریخت ... فریب خورده بودم فریب ...

دستم را روی قلبم گذاشتم . نبود ! فهمیدم که ان را کنار بساط

شیطان جا گذاشته ام ... تمام راه را دویدم , تمام راه

لعنتش کردم , تمام راه خدا خدا کردم ... می خواستم یقه

نامردش را بگیرم , عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و

قلبم را پس بگیرم ...

به میدان رسیدم , شیطان اما نبود . نشستم و های های گریه

کردم . اشک هایم که تمام شد بلند شدم ... بلند شدم تا

بی دلی ام را با خود ببرم که صدایی شنیدم , صدای قلبم را ...

همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم

به شکرانه قلبی که پیدا شده بود ...

id:trip_khafan_tab

بازم روی نیمکت دانشگاه نشسته بودم. بازم تو فکر بودم. بازم ساکت.

اومد کنارم نشست. مثه دفعه قبل.

گفت = هنوز توی سکوتی؟

نگاهش کردم و گفتم – آره. چطور مگه؟

= دلت نمی خواد بازم حرف بزنی؟ حرفای خودتو؟

- چرا دلم می خواد اما هیچ گوشی، حوصله شنیدن نداره.

سرش رو به طرف آسمون گرفت مثه کسی که داره به بارون نگاه می کنه.

=بخوان .

منظورش رو نفهمیدم.

- چی رو؟

= بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب. که فکرها همه بیدار و بارور گردند.

سرم رو انداختم پایین .

- نمی تونم. من با خودم عهد بستم تا ...

دوباره شعرش رو ادامه داد.

=بخوان ، دوباره بخوان تا سرود های سپید . به حنجران بریده دوباره برگردند.

مثه این بود که این شعر رو آماده کرده بود برای جوابهای من .

- سکوت خودش نوعی اعتراضه. من اعتراضم رو با سکوت بیان می کنم.

= بخوان به نام گل سرخ در سرای سکوت. که موج آب به روی لبان تشنه زند.

سرم رو بلند کردم تا مطمئن بشم از رو نمی خونه. نگاهش کردم. مطمئن و مصمم بود. مثه این بود که حرفای دفعه قبل خیلی روش تاثیر گذاشته بود. ادامه داد

=پیام روشن انسان ز روز آغازین . شکستن بت و طاغوت ظلم و نفرت بود.

- منم این رو می دونم. برای همینم منتظرم. منتظرم بیاد و ...

حرفم رو ناتموم گذاشت. انگار انتظار همه ی این صحبتها رو داشت. نگاهم کرد. نگاهش کردم. برای اولین بار بود چشمانش را می دیدم. سبز. و نافذ. پشتم تیر کشید.

=ز انتظار چه ترسی؟ امام ما آید . و در برابر ظلم و ستم بپاخیزد و همرهان با او .

یاد غزل پرویز پرستویی افتادم.

- در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست. خوشا ، به حال کلاغان قیل و قال پرست. عادت کردم به سکوت. دیگه حتی تو فکرم هم با خودم حرف نمی زنم.

بلند شد ایستاد. رو به من . عینک دودی اش رو به چشم زد و گفت

= در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست . کلاغهای سیه به قهقهه سر مست. تو خامشی که بخواند . به قار قار بلند. تو می روی ، که بماند . به روی شاخه خشک.

نگاهم همینطوری بهش خیره مونده بود. زبونم قفل شده بود. احساس کردم یخ ذهنم داره کم کم آب میشه. توی زبونم خون به جریان افتاده بود. مغزم دوباره شروع به فعالیت کرد. دلم برای نوشته های قبلیم لرزید. همینطور ایستاده بود. با وقار . کیف و جزوه هاش رو از روی نیمکت برداشت .

= من کلاس دارم باید برم. تو نمی خوای بری؟

اینبار من گیج شده بودم

- هان؟ نه . کلاس؟ نه . من ... من تازه اومدم. گفتی کجا برم؟

.لبخندی زد و رفت.